جهان هستی ما سراسر پستی و بلندی و شادی و غم است و ما باید دل را به دریا بزنیم و در میانه دریا باشیم و از طوفان ها و موج ها نترسیم! اگر بخواهیم گوشه ای بنشینیم و از این دریای بی کرانه کناره بگیریم رفته رفته به گوشه آرام و بی هیاهوی خود خو میگیریم و کم کم مانند مردابی بی روح و تکراری و ملال آور می شویم!

هنر این است که در میانه میدان بمانیم و با سختی ها و رنج ها بجنگیم و نگذاریم دلمان در آبگیر تکرار و ملال بمیرد!

به بیت های زیر توجه کنید:

لب دریا رسیدم تشنه ، بی تاب،
ز من بی تاب‌تر جان و دل آب،
مرا گفت از تلاطم‌ها میاسای!
که بددردی‌است جان دادن به مرداب!

"فریدون مشیری"

نهنگی بچه خود را چه خوش گفت
به دین ما حرام آمد کرانه
به موج آویز و از ساحل بپرهیز
همه دریاست ما را آشیانه

"اقبال لاهوری"

حسرت نبرم به خواب آن مرداب
كارام درون دشت شب خفته است

دريايم و نيست باكم از طوفان
دريا همه عمر خوابش آشفته است

"شفيعي كدكنی"

موجیم که آسودگی ما عدم ماست
ما زنده به آنیم که آرام نگیریم

"کلیم همدانی"

#قرابت_معنایی
"علی باجلان"

فوت‌وفن فنون و ادبیات:
@foutofan1