میخواهم برایتان از یکی از بهترین دلخوشیها و دلگرمیهای خودم بنویسم! رفیق و همدم و غمگساری که در سرد و گرم روزگار و پست و بلند زندگی همراه من بوده و خستگی را از تن من درآورده و روحم را آرام کرده! حافظ و خیام و سعدی اگر در شعرهایشان از شراب شعر می گفته اند حالا کار نداریم شراب الهی بوده یا غیرالهی ما هم ناچاریم از چای دم بزنیم!چه در سوز زمستان و چه در گرمای تابستان چای بوده که همیشه همدم ما بوده و پای ثابت مهمانی های ما بوده است.
صبح که از خواب پا می شویم چای ما را سرحال می آورد و ظهر و عصر و شب چای دَمِ ما را گرم نگه می دارد!
هرجا که دونفر کنار هم می نشینند چای نفر سوم است و اگر نباشد باید تعجب کرد! اصلا اگر چای نبود دورهمی های ما چطور بود؟ چای گرمابخش محافل ماست و بی او انگار خانه چیزی کم دارد!

شاعر چه قشنگ گفته:
و چای دغدغه عاشقانه خوبی است
برای با تو نشستن بهانه خوبی است!

البته از نقش پررنگ قند در کنار چای نگذریم که چای قندپهلو می چسبد و اگر قند نبود شاید چای این قدر معروف و محبوب نبود!

آقای چای و خانم قند دمتان گرم که همیشه با حضورتان به خانه های ما صفا و رونق داده اید! امیدوارم همیشه تازه دم باشید و شیرین کام و هیچ وقت از دهان نیفتید!

☆ویرمان باغبان☆