نباشم گر در اين محفل،چه غم،ديوانه اى کمتر
خوش آن روزى ز خاطر ها روم،افسانه اى کمتر

بگو برق بلاخيزى بسوزد خرمن عمرم
بگرد شمع هستى،بى خبر پروانه اى کمتر

تو اى تير قضا،صيدى ز من بهتر کجا جويى
به کنج اين قفس مرغ ِ نچيده دانه اى کمتر

چه خواهد شد نباشد گر چو من مرغ سخنگويى
نوايى کم،غمى کم،ناله ى مستانه اى کمتر

ز جمع خود برانيدم که همدردى نمى بينم
ميانِ آشنايانِ جهان،بيگانه اى کمتر

چه حاصل زين همه شور و نواى عاشقى اى دل
ندارى تاب مستى جانِ من،پيمانه اى کمتر

چو مستى بخش گفتارى ندارم،دم فروبستم
سبو بشکسته اى در گوشه ى ميخانه اى کمتر

«رحيم معينى کرمانشاهى»