🔹الكساندر پوشكین، شاعر و نویسندۀ بزرگ روس،‌ ( ۱۷۹۹- ۱۸۳۷م.) در روزگار شیوع وبا، اين شعر را در قرنطينه، در بولدینو خطاب به هموطنانش نوشته‌است؛ گویی روی سخن او با جهانیان در این ایام است:

هموطنان، بگذاريد
در اين ساعات رنج روحی
جشن بزرگ بهار را از حبس
به شما شادباش بگویم!

همه چیز آرام و قرار می‌گیرد،
همه چیز می‌گذرد،
غم‌ها و  نگرانی‌‌ها رفع می‌شوند،
راهها دوباره هموار می‌شوند
و باغ، همچون گذشته، شکوفا خواهد شد.

از عقل یاری مى‌طلبیم،
بیماری را با قدرت دانش می‌زداییم
و روزگار تجربه‌های دشوار را
در هیأت یک خانواده پشت سر می‌گذاریم.

ما پالوده‌تر و عاقل‌تر خواهیم شد،
تسلیم تاریکی و ترس نمی‌شویم،
بلکه جان تازه‌ای می‌گیریم و با هم
نزدیکتر و مهربان‌تر خواهیم شد.

و باشد که گِرد میز ضیافت
دوباره از زندگی لذت ببریم،
باشد که خداوند متعال در این روز 
لَختى خوشبختی به هر خانه روانه کند.

الکساندر ‌پوشکین(١٨٢٧)
ترجمه: نرگس سنائى